Mijnerfgoed rond Valenciennes

De Noord-Franse stad Valenciennes had meer in petto dan alleen maar staal en steenkool. Ook de glasindustrie beleefde er haar hoogdagen.

Een grensoverschrijdende spoorlijn verbond vanaf 1874 het Belgische Péruwelz met de Franse gemeente Anzin. Doel was steenkool uit het Noord-Franse mijnbekken uit te voeren naar België.

Een voormalige spoorlijn tussen het Noord-Franse mijnbekken en de Belgische grens scheert langs steenkoolmijnen, terrils, seinhuizen en fabrieksschoorstenen.

Fosse Mathilde is een van de oudst bewaarde mijngebouwen van het Noord-Franse mijnbekken. Het bakstenen complex werd opgetrokken in 1831. Tot 1862 werd er steenkool ontgonnen door de Compagnie des Mines d'Anzin.

Op de linkeroever van de Schelde in het Noord-Franse Fresnes-sur-Escaut getuigt deze eeuwenoude vuurpomp aan de onophoudelijke strijd van mijnwerkers en ingenieurs tegen het grondwater in de ondergrondse galerijen.

Een schachtbok in gewapend beton is het enige wat overblijft van steenkoolmijn Dutemple, een mijn die bijna twee eeuwen lang in bedrijf was.

De spoorlijn van het Franse Somain naar het Belgische Péruwelz bediende vanaf 1838 verschillende steenkoolmijnen rond Valenciennes en stak ter hoogte van Vieux-Condé de Belgische grens over.

De blauwe schachtbok is het enige dat overblijft van de in 1980 gesloten steenkoolmijn Sabatier in Noord-Frankrijk.

Van 1905 tot 1988 werd in de steenkoolmijn Charles Ledoux in Condé-sur-l'Escaut, net over de grens met Frankrijk, steenkool vanonder de grond gedolven.